Yazan çizen Savaş Yaşar

Yine bana maille ulaşan güzel bir anekdot..

Yaşlı kızılderili reisi kulübesinin önünde torunuyla oturmuş, az ötede birbiriyle boğuşup duran iki köpeği izliyorlardı. Köpeklerden biri beyaz, biri siyahtı ve on iki yaşındaki çocuk kendini bildi bileli o köpekler dedesinin kulübesi önünde boğuşup duruyorlardı. Dedesinin sürekli göz önünde tuttuğu, yanından ayırmadığı iki iri köpekti bunlar. Çocuk, kulübeyi korumak için biri yeterli gözükürken niye ötekinin de olduğunu, hem niye renklerinin illa da siyah ve beyaz olduğunu anlamak istiyordu artık. O merakla sordu dedesine. Yaşlı reis, bilgece bir gülümsemeyle torununun sırtını sıvazladı.
- “Onlar” dedi, “benim için iki simgedir evlat.”
- “Neyin simgesi” diye sordu çocuk.
- “İyilik ile kötülüğün simgesi. Aynen şu gördüğün köpekler gibi, iyilik ve kötülük içimizde sürekli mücadele eder durur. Onları seyrettikçe ben hep bunu düşünürüm. Onun için yanımda tutarım onları.” Çocuk, sözün burasında, mücadele varsa, kazananı da olmalı diye düşündü ve her çocuğa has bitmeyen sorulara bir yenisini ekledi: – “Peki, sence hangisi kazanır bu mücadeleyi?”
Bilge reis, derin bir gülümsemeyle baktı torununa :
- “Hangisi mi evlat? Ben hangisini daha iyi beslersem!”

İçimizdeki iyiyi öldürmemek için, köreltmemek için sıkça vicdanımızın sesine kulak versek kaybedeceklerimiz kazanacaklarımızın yanında hiç kalır..

Değerlendir:	(Henüz puanlanmadı)  Loading ...
Etiketler: kıssalar, öyküler
Benzer Yazılar Miniğin ramazan günlüğü Güle güle UEFA kupası beklenen sonuç – 2011 seçiminde vatandaş yine AKP dedi Malkoçoğlu Coca Cola’ya teslim oldu Ülker’den milli takımımıza hediye Can Akın’dan: Bir kelebeğin hikayesi Galatasaray’ın UEFA 2007 3.tur grubu belli oldu İstanbul’un ulaşım sorunları 2007 sertifikasyon hedeflerine devam..

RSS için yorumlar